«فلسطین بوق اشغال می زند» ؟!

-        داس، داس، داس

این لب های خاموش

حاصلِ دِروی کدامین داس است؟!

–

- چند ستاره هایِ بغداد هم، اشغال است …

خیلی ها، با پوستِ مسافرها

دُم کُلفت، می شوند!

–

- ما، هنوز، پیمان کارِ خودکامه ایم

حرف هایِ بدلی اَم، بِدل مگیرید!

مگر قرار نبود خود را

به دستِ شیطان بزرگ

آتش بزنیم !؟ …

خرپول های زمانه!

یخچالِ عزیز ما،

جاکفشی می شود!

-        شناسنامه ات، بگذار حالا حالا ها

بو بگیرد !

«این»

جهش ژنتیکی نسل ماست

چه میوه های گندیده ای

در آرزویم تلنبار، شده اند

خدا را، سببی

اگر سکته نبود

ما، چگونه می مُردیم ؟!

هوشنگ ملکی / ماهنامه کارنامه – شماره 48-49 اسفند 83

…………………………………………………………………………………….

آزادی این واژه بی آبرو

وطن را شپش زده. وطن پوست موزی بود، که راه افتادیم، بیرون پایانه شهر از شیشه اتوبوس دورش انداختیم. او مادر بشکه ای بود، تا آنکارا با نوک پا زدیمش. وطن روده کور بود، در استانبول بریدیم، برای کوسه ماهی ها به داخل اژه انداختیم.وطن حبه انگور بود، وطن بوی گندی می داد.

وطن غذای ترشیده بود، بینیمان را گرفتیم و از کنار کشتی به درون دریای فسفر انداختیم و او نیز ریختش.

شیرکو بی کس / نشر آنا

…………………………………………………………………………………….

با گچ نوشته شده بر ديوار:

آنان جنگ طلبند!

و نويسنده اكنون

خود در ميدان جنگ

از پا درآمده !

برتولت برشت / ترجمه یغما گلرویی / نشر دارینوش

…………………………………………………………………………………….

هنوز هم می توانم همچنان از عشق سخن بگویم

هنوز هم می توانم

همچنان از عشق سخن بگویم

و از دریف آرام درختانی

که در دو سوی جاده، جهان را گرفته اند

من برای همه

روشن همچون هوا سخن می گویم

من برای همه

از سرزمین خویش و آرزوهای شما

سخن می گویم.

کبوتر ها دانه داده ام

آواها شنیده ام

و همسایه…همه چیز من است.

در تنهایی حتی از تکاپو باز نمی مانم

من زنده خواهم ماند

و تا پایان ماه به منزل خود خواهم رسید

من می نویسم

درست آنگونه که دلم خواسته و

جان جلیل ام شعله کشیده است

باری آنگونه زیسته ام

که گل یاسی در اعماق آفریقا،

یا چنان که وقتِ مرد

زنی بتواند مزار مرا بیاراید.

گاه گل یاسی

برای سراپرده ام کافی است

کافی است تا همچنان زنده بمانم

تا همچنان زندگی کنم

تا همچنان کلمات را حیاتی تازه ببخشم

کلماتی شعله ور

که از سلاسلِ سکوت آزادشان خواهم کرد

من زنده می مانم

من زندگی خواهم کرد

درست مثل کلماتی که کنارِ من اند.

من با کلماتم

به جنگ جانوران می روم

جانوران جنون

جانوران فساد

جانوران زور!

آخرین قطار / محمود درویش / نشر دیگر

…………………………………………………………………………………….

زندگی خیلی پیچیده است. برای بازسازی بافت مجروح در همه ابعاد و با تمام معانی، به خود می گویم با من، پدر و ماریا، میشل و … چنین و چنان کردند. این کار یک ماه یا دو ماه به طول انجامید. چیزهایی باید احیا و بازیافت شود که اگر با شخصی تلقی کردنشان دچار اشتباه شویم، می تواند دارای همه مشخصات شرایط دوران نقاهت ناشی از تصادف یا عمل جراحی به نظر آید.در این صورت می توان آن را با یک رنج فردی جسمانی اشتباه گرفت و به استقبال جنون رفت. زیرا در میان سیاهچالی وجود دارد که تمام زندگی ما در آن محو می شود. و فقط یک بهت زدگی غیر قابل توضیح از آن باقی می ماند. یک چیز غیرقابل بیان. حفره ای غیرقابل درک. این فرآیند هضم و جذب، مستلزم درک و مسئولیت پذیری نسبت به آن چیزی است که ما با تمام پیچیدگی های آن، که فراتر از ابعاد شخصی است از سر گذرانده ایم.

آیا «در انتظار گودو» را به خاطر می آورید؟ هنگامی که استراگون می گوید: ((اما انسانیت در اینجا و الآن، یعنی ما دو نفر)). آنچه بر سر ما آمده،اگر به نام خودم از آن سخن بگویم غیر قابل درک است. با این حال تحت شرایطی این همه بر سر من آمده که اینچنین بوده. این تاکید برای آن کس که شکنجه را تحمل کرده این دارای اهمیت ویژه ای است؛ همان چیزی که لایب نیتز درباره کائنات می گوید که : در هر جوهر بسیطی وجود دارد. که به عبارتی برای ما یک واقعیت بود.

مبارزه، مقاومت و زندگی / میشل بن سایق / انتشارات گام نو

دو خانه

سه خیابان

چهار کوچه

ای کاش فاصله این بود.

چند بهار و تابستان

چندین پاییز و زمستان

فاصله کاش همین بود.

اکنون ساعت‌ها و سال‌ها

و پس از این فاصله همیشه است

فرصت کوتاه است

چه‌قدر دلم می‌خواهد شعری بلند بنویسم

در امتداد لبخند تو …

پل ها و پله ها / محمود تقوی تکیار / نشر آهنگ دیگر

………………………………………………………………………………..

افروخته یک به یک سه چوبه ی کبریت در دلِ شب

نخستین برای دیدن تمامیِ رخسارت

دومین برای دیدنِ چشمان ات

آخرین برای دیدنِ دهان ات

و تاریکی کامل تا آن همه را یک جا به یاد آرم

در آن حال که به آغوشت می فشارم.

ژاک پره ور / همچون کوچه ای بی انتها / ترجمه احمد شاملو

………………………………………………………………………………..

امروز

با یک سیب سرخ

همه ی چاقوهای جهان را پوست می کنم!

تا فردا

نیوتن

نیروی عشق را کشف کند

نه جاذبه ی زمین را !

سعید هاشمی / ماهنامه کارنامه شماره 48 و 49 اسفند 83

………………………………………………………………………………..

آنقدر دوستت دارم

که هرچه بخواهی

همان را می خواهم

اگر بروی

شادم

اگر بمانی

شادتر

ترا شادتر

می خواهم

- با من یا بی من -

بی من اما

شادتر اگر باشی

کمی

-  فقط کمی -

نا شادم

و این

همان عشق است

عشق

همین تفاوت است

همین تفاوت

که به مویی بسته است

و چه بهتر

که به موی تو بسته باشد

خواستن تو

فقط یک مرز دارد

که نخواستن توست

و فقط یک مرز دیگر

که آزادی توست

وقتی شادم که آزادی

عبدالله صمدیان / گزاره هایی در ادبیات معاصر ایران / نشر اختران

………………………………………………………………………………..

و تمام این زمان، تمام این سال ها، تا امروز، بازگشتش، زمانی که دور از ما می گذراند، او نمی تواند نگرانی ما را نداند، او نمی تواند او را نادیده بگیرد، آری، او آن را می داند.او نمی تواند نداند ما چقدر از دست رفته ایم، و چقدر در جا، اینجا، ایستاده ایم، و از انتظارش نا امیدیم، او نمی تواند نداند و هرگز خبری ندهد، هیچ پیغامی، هرگز، این از سوی او یک جنایت است، من چنین می گویم، نوعی جنایت، نادیده گرفتن زندگی آنانی که شما را دوست دارند، این یک نوع جنایت است، نمی دانم، چنین گمان می کنم، ناگهان به نظرم می آید نوعی جنایت است، مطمئن نیستم، شما باید مرا یاری کنید، آری، نگرانی من، درماندگی من، تمام این سال های از دست رفته، زمانی را که من، و همه شما که اینجا هستید – باید مرا یاری کنید – زمانی را که من در انتظار او و نگرانی برای او نابود کردم، و همچنان دیدن بازگشت او، فقط در واپسین لحظه پیش از فرو ریختنش، کوله پشتی اش را رها کند، کوله پشتی ملوانی یا ارتشی اش را،

- برگردد و فرو ریزد و بمیرد حتی بدون اینکه زندگی اش را توجیه کرده باشد و مرا در نادانی گذارد، و به من هیچ ندهد!

در خانه ایستاده بودم و منتظر بودم باران بیاید / ژان لوک لاکاس / ترجمه تینوش نظم جو / نشر نی

فایل پی دی اف یکشنبه شماره دوازدهم

]]> http://bikhaaby.wordpress.com/2008/12/09/%d8%af%d9%88%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%a2%d9%85%d8%af%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%aa%d8%a7-%da%a9%d9%87-%d8%b9%d8%a7%d8%b4%d9%82%d8%aa-%d8%a8%d8%a7%d8%b4%d9%85/feed/ 0 bikhaaby http://bikhaaby.wordpress.com/2008/12/06/%d8%af%d8%a7%d9%86%d8%b4%d8%ac%d9%88-%d9%85%d8%b1%d8%af-%d8%9b-%d8%a7%d8%b2-%d8%a8%d8%b3-%da%a9%d9%87-%d8%ac%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%af/ http://bikhaaby.wordpress.com/2008/12/06/%d8%af%d8%a7%d9%86%d8%b4%d8%ac%d9%88-%d9%85%d8%b1%d8%af-%d8%9b-%d8%a7%d8%b2-%d8%a8%d8%b3-%da%a9%d9%87-%d8%ac%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%af/#comments Sat, 06 Dec 2008 20:28:07 +0000 bikhaaby http://bikhaaby.wordpress.com/?p=79 ]]> 16 آذر

فایل پی دی اف شنبه شماره یازدهم

عصر چهارشنبه من، هه

عصـــــــــر خوشبختی ما

فصـــل پوسیــــــــدن من

فصل جون سختـــــی ما

مدرسه ات را توصیف کن

مدرسه من قدیمی است . خراب است. دیوارهایش پر سوراخ است. کلاس های در کثیف اند، بدون تخته سیاه، با نیمکت های درب و داغون وقتی آدم کشوی میز را باز می کند، عنکبوت ها می آیند بیرون. همه مستراح ها درب و داغونند، از شیر آب هیچی بیرون نمی آید، مستراح ها بوی گند می دهند. سرایدارها از صبح تا شب هیچ کاری نمی کنند، مدیر مدرسه احمق است و نمی تواند فرمان بدهد. از مادرهایی می ترسد که همه پاچه ورمالیده اند، از سرایدارها می ترسد که همه جنایتکارند.

در مدرسه من سرایدار فرمان می دهد. سرایدار نوعی دزد است و همه همیشه جلوی او می لرزند. معلم من حالش از او بهم می خورد. بنا بر این من، گمان می کنم هنوز هزار سال دیگر طول دارد تا از این مدرسه در بیام. بچه ها پررو اند و توی دستشویی می شاشند و سوراخ مستراح ها را بند می آورند.

در آفریقا همیشه مرداد است / شصت انشای کودک دبستانی ناپل / مارچلو د اورتو / ترجمه : حمید زرگر باشی / انتشارات آنا

……………………………………………………….

ابر مرد

پدرم عقیم بود

مادر از صدای ساز همسایه حامله شد

من به همسایه رفتم

هنر از در و دیوارمان بارید

پدر از غصه فیلسوف شد

حرف های گنده گنده زد نفهمیدیم

بردیم دار الترجمه

می دانید آلمانی چه می گفت؟

« اگر هنر نبود،

حقیقت ما را می کشت »

ترابری

این روزها خیلی نجیب شده ام

می گویند در نجابت به پدرم رفته ام

ناخنم چه زود بلند می شود

كمرم چه تند خمیده می شود

فارسی ِ اول كه یادتان هست

« آن مرد با اسب آمد »

آن اسب ،

من بودم !

زنبور های عسل دیابت گرفته اند / اکبر اکسیر / انتشارات ابتکار نو

……………………………………………………….

چهارم آوریل هزارو نهصد و هشتاد و چهار.دیشب رفتم سینما.همه اش فیلم جنگی.یکیش خیلی خوب بود،یک کشتی مملو از پناهندگان که جایی در مدیترانه بمباران می شد.صحنه هایی که مردی غول پیکر و چاق را در تلاش گریز با هلیکو.پتری در تعقیب او نشان می داد،برای تماشاچیان بسیار لذت بخش بود.اولش او را می دیدی که مانند خوک دریایی در آب بالا و پایین می رود،سپس او را از میان دوربین تفنگ هلیکوپتری می دیدی،آنگاه بدنش سوراخ سوراخ بود و دریای پیرامونش به رنگ صورتی درآمد و ناگهان طوری که گویا از سوراخ های بدنش آب به درون رفته باشد،فرو رفت.هنگامی که فرو رفت تماشاچیان ضمن خنده فریاد می کشیدند.

1984 / جرج اورول / ترجمه ی صالح حسینی / انتشارات نیلوفر

……………………………………………………….

ای پدر ما که در آسمانی

گروهبان که از خواهر و مادر بچه بازجویی می کرد، سروان دست بچه را گرفت و با خود به اتاق دیگر برد.

گفت : بابات کجاست؟

بچه زیر لب گفت : رفته آسمان.

سروان با تعجب پرسید : چی؟مرده؟

بچه گفت : نه. هرشب از آسمان پایین می آید، با ما شام می خورد.

سروان چشم گرداند و در کوچکی را در سقف دید.

گلوله / لئاندرو اوروینا / ترجمه : اسداله امرایی / نشر مشکی

……………………………………………………….

بد شانسی

وقتی بیدار شدم تمام تنم درد می کرد و می سوخت . چشمهایم را باز کردم و دیدم پرستاری کنار تختم ایستاده .

او گفت : ” آقای فوجیما . شما خیلی شانس آوردید که دو روز پیش از بمباران هیروشیما جان به در بردید . حالا در این بیمارستان در امان هستید . “

با ضعف پرسیدم : ” من کجا هستم ؟ “

زن گفت : ” در ناگازاکی . “

الن ایی . مه یر / داستان های 55 کلمه ای / استیو ماس  / ترجمه : گیتا گرگانی  / انتشارات کاروان

فایل پی دی اف سه شنبه شماره نهم

غروب سه شنبـه خاکستری بود

همه انگار نوک کوه رفته بودن

به خودم هی زدم از اینجـا برو

اما موش خورده شناسنامه من

می‌آیی و چون چاقویی روزم را به دو نیم می‌کنی
نیمی ، بهار هلهله زن ، توفان‌های سرخوش
نیمی که نیامده بودی هنوز
و بوی نان کپک زده را می‌دهد .

ای زن
پرندهٔ معتکف در روحم !
انگور رهایی بخش !
نور خنک شده
ای زمین !

توفانی پنهان شده در نسیم / شمس لنگرودی / نشر چشمه

……………………………………………………………

وقتی مردم

نامم را بر سنگ گورم ننویسند…

ولی حکایت عاشقی ام را بر آن بنگارید

اینجا آرامگاه زنی ست

که برگی عاشق بود

و در مرکبی غرق شد

غادة السمان / ترجمه یغما گلرویی / نشر دارینوش

……………………………………………………………

دانیال کانال تلویزیون را عوض کردوزیر لب گفت:”اگه زنی در کار نباشه، عشقی هم در کار نیست.شکسپیر و حافظ و رومئو و ژولیت و شیرین و فرهاد ول معطلند.اگه روزی زن ها بخواند از اینجا برند،تقریباً همه ی ادبیات و سینما و هنر رو باید با خودشون ببرند.اما اگه قرار باشه مردها برند چی؟

اگه قرار باشه مردها از این دنیا گورشون رو کم کنند و برند، بهت قول می دم که هر چی جنگ . کشتار . کثافت کاری های دیگه دیگه ست رو با خودشون می برند.دنیا عینهو گوشت خرگوش می مونه.نصف حلال،نصف حرام.زن نصفه ی حلال دنیاست.هر چی کثافت کاری و گندکاری هست توی مردهاست.هرکی قبول نداره ورداره آمار رو بخونه.تاریخ رو بخونه.تلویزیون تماشا کنه.

استخوان خوک و دست های جذامی / مصطفی مستور / نشر چشمه

……………………………………………………………

پدر : “می دانم که هنوز بچه ای اما ازت می خواهم که از حالا بفهمی و یاد بگیری که ازدواج دیر نمی شود اما تحصیل چرا.تو دختر خیلی خیلی باهوشی هستی و می توانی به همه ی خواسته هایت برسی ، لیلا.در مورد تو مطمئنم و در ضمن این را هم می دانم که وقتی جنگ تمام بشود ، افغانستان به تو هم اندازه ی مردها نیاز دارد ، حتی شاید بیشتر.چون یک جامعه هیچ فرصت موفقیتی نصیبش نمی شود ، مگر آنکه زنانش باسواد باشند لیلا، هیچ فرصتی ! “

هزار خورشيد تابان نويسنده / خالد حسيني مترجم / پريسا سليمان زاده – زيبا گنجي / انتشارات مروارید

……………………………………………………………

آشکار است که ارزشهای زنان  اغلب با ارزشهایی که به دست جنسیت دیگر وضع شده متفاوت است ؛ طبیعتا چنین است . با این حال این ارزشهای مردانه است که غالب می شود . مثال پیش پا افتاده اش این است که فوتبال و ورزش ” مهم ” هستند ؛  و مد پرستی و خریدن لباش ” بی ارزش ” . و این ارزشها ناگزیر از زندگی به داستان منتقل می شوند . منتقد می پندارد فلان کتاب مهم است چون درباره ی جنگ است ، و بهمان کتاب بی اهمیت است زیرا به احساسات زنان در اتاق نشیمن می پردازد . صحنه ای در میدان جنگ مهمتر است تا صحنه ای در مغازه . تفاوت ارزشها در همه جا و در نهایت ظرافت برقرار است .

نام کتاب : اتاقی از آن خود / ویرجینیا وولف / ترجمه ی صفورا نوربخش / انتشارات نیلوفر

……………………………………………………………

من یارای آن ندارم که تو را تغییر دهم

یا تو را تعبیر کنم

….

من قدرت آن را ندارم که عادت های ترا بشکنم

تو سیصد سال است که این گونه ای

از سیصد سال به این طرف

از سه هزار سال به این طرف

طوفان هایی در شیشه های بلورین محبوس شده است

باور مکن که مردها درباره ی خود چه می گویند

باور مکن که او قصیده می سراید

و کودک بار می آورد

این زن است که شعر می سراید

و مرد زیر آنرا امضاء می کند

این زن است که فرزندان به وجود می آورد

و مرد در بیمارستان امضاء می کند که:

_ من پدر شده ام!

جمهوری در اتوبوس / نزار قبانی / ترجمه حسن فرامرزی / نشر دستان

……………………………………………………………

سیب

سیبی که در نگاه تو می چرخد

آدم را وسوسه می کند.

بیا از این جهنم فرار کنیم!

اندازه همین یکی دو سطر فرصت داریم

از تیرس نگاه این فرشته ها که دور شویم

بهشت که نه

نیمکتی را نشان تو خواهم داد

که مثل یک گناه تازه

وسوسه انگیز است

باید شتاب کنیم

اما تو،… باید مواظب موهایت هم باشی

شاخه های این درخت های کنارِ خیابان

گیره از مویِ دختران می ربایند

باد هم که نباشد

برای پریشانیِ این شهر

هزار بهانه پیدا می شود

حیف است سیب را نچیده بمیریم!

سطرهای پنهانی / حافظ موسوی / انتشارات آهنگ دیگر

صفحه کهنه یادداشت های من

گفـت دوشنبه روز میلاد منــــه

اما شعر تو میگه که چشم من

تـو نـخ ابـــره کـــه بارون بـزنــه

ما می‌میریم

ما می‌میریم

تا شاعران بیمار، شعر بگویند

ما می‌میریم بازی قشنگی است

وقتی مادر پوتین افسر جوان را لیس می‌زند

و روزنامه‌ها هی عکس پدر را می‌نویسند

کنار آدم های مهم

هر شب هزار بار عروس می‌شود

و خواهرم هزار بار جیغ می‌زند

هزار بار، بازی قشنگی است

کارگران ساعت یازده احساساتی می‌شوند

فردا همه به خیابان می

ریز

ریز

می‌کنند پارچه‌های رنگی را

آواز می‌خوانند

می‌رقصند

والبته شعار می‌دهند

ما می‌میریم

تا عکاس “تایمز” جایزه بگیرد

من گرگ خیالبافی هستم / الیاس علوی / آهنگ دیگر

………………………………………………

من مد را دوست دارم. کباب خوردن مد است. من در خیابان می رفتم یک روز کبابی شاگرد می خواست، شاگرد شدم. هفته ای دوازده هزار تومان نهار و شام مفت. یک روز کالباس خریدیم. گفتم شاگرد نمی خوای؟ گفت چرا. گفت تو شاگرد کبابی هستی فردا هم رفتم کالباس خریدم و خوردیم. خیلی خوشمزه بود.گفت تو شاگرد کبابی نیستی؟ گفتم هستم اما کالباس خوردن مد است. از من خیلی تعریف کرد. شاگردش شدم هفته ای سیزده هزار تومن. کالباس خیلی مد شد. کاسبی اش خیلی خوب شد. چند ما پیشش کار کردم تا اینکه یه روز که گشنم بود یکی از دوستام منو به پیتزا مهمون کرد. دیدم خیلی خوشمزه است. گفت کجاشو دیدی. با هم راه افتادیم. توی پاسداران توی پیتزا فروشی با هم کار پیدا کردیم. کار کردیم و کار کردیم تا پیتزا مد شد. خیلی مد. حالا شبا جلوش صف می بندن. حقوقم هفته ای هیجده هزار تومن شده. با دوستم احمد، آخر شبا کیف می کنم. هرچی دلمون می خواد پیتزا می خوریم و حالا دیگه شاگردای بزرگ جرات ندارن که اذیتمون کنن.

ترس غار / گردآوردنده : ع.ص.خیاط / نویسنده : صالح / انتشارات ناهید

………………………………………………

اغلب، مردم از من می پرسند، چرا کسانی خود را درگیر مسئولیت می کنند، و کسانی دیگر چنین نمی کنند. در مغز آنها همه چیز چنان جریان دارد که گویا ما همه “تماشاگران دقیقی” برای شکار شعار های خوب و ارزش های خوب هستیم. برای آنها مقاومت کردن ظرفیت مشترک تمامی انسان هاست، چنان که گویا هویت انسانی موجودی چند منظوره است که می تواند بر حسب تصادف بدون تفاوت به این یا آن فعالیت بپردازد. چگونه چنین چیزی ممکن است؟تعهداجتماعی فعالیتی از میان سایر فعالیت ها نیست که ما بر حسب میلمان انتخاب کنیم. انتخاب میان “پنیر یا دسر؟” نیست. این مقوله از نوع و سطح دیگری است:   زندگی جریان دارد و در همان حال ما قدم به قدم از خلال تعهدات، مبارزات و فعالیت هایی که مجموعا هویت ما را رقم می زنند، خود را باز می شناسیم. با این حال و در حقیقت هویت ما هرگز مقوله ای جدا از  سایر شرایط مادی زیست نیست. برخلاف، در عمق وجود ما زمانه است که موج می زند. برخلاف آنچه کامو در افسانه سیزیف می نویسد، این برخوردهای متفاوت، ناشی از تصادف محض و هوس بازانه نیست. این صحنه های فعالیت و درگیری های پی در پی با یکدیگر رابطه تاثیر و تاثر متقابل داشته و پیرامون هسته های اصلی موجودیت ما در هر موقعیت و فرصت تار و پود هستی منحصر به فرد ما را می بافند. هرگز در تاریخ زندگی خود در لحظه ای قرار نخواهیم گرفت، که ناگهان با نگاه به گذشته بتوان با شادی فریاد برآورد: این است آنچه من انجام داده ام، و به این ترتیب فرض را بر این گذاشت که با خود آنقدر یگانه هستیم که می توانیم با شگفتی و از بیرون از خود فعالیت های خود را تفسیر کنیم. تمامی چیزی که می توان گفت، این است: بفرمایید، من این هستم.

وجود بر ماهیت مقدم است. بله، و هیچ ماهیت انسانی با همواره باقی ماندن بر سر جای خویش موقعیت های مختلف را تجربه نمی کند.

به این ترتیب، من قبول می کنم که پرسش از خود در مورد مسئولیت و تعهد هرگز معصومانه صورت نمی پذیرد. من متوجه اضطرابی هستم که در درون این پرسش وجود دارد. مردم از خود می پرسند: چگونه او توانست مقاومت کند و به این راه ادامه دهد؟چنان که گویا از کسی بپرسند چگونه می توان آن بار سنگین  را حمل کرد.پس، برای آنکه همه چیز را گفته باشم باید بگویم من خود آن بار سنگین هستم.

مبارزه، مقاوت و زندگی/میشل بن سایق/نشر گام نو

……………………………………………..

هر یک از استخوان هایم از آن دیگری است

و شاید که آن ها را دزدیده ام …

و فکر می کنم اگر من به دنیا نیامده بودم،

شاید فقیر دیگری می توانست قهوه خود را بنوشد …

و در این ساعت سرد، هنگامی که زمین

بوی غبار انسانی را می دهد و چنین غمگین است

ای کاش می توانستم بر تمامی درد ها بکوبم

و از کسی، نمی دانم چه کس، تقاضای بخشش کنم

و برایش نان های کوچک تازه بپزم

اینجا،

در تنور قلبم

سومین کرانه ی رود / سزار ویه خو / ترجمه مراد فرهادپور

فایل پی دی اف یکشنبه شماره هفتم

عصر یکشنبه من

جدول نیمه تموم

همه خونه هاش سیاه

روی خونه جغد شوم

لیزا (با خشونت) : من هم همینطور، من هم با خودم موافق نیستم. برای اینکه یک مغز که ندارم، دو تا دارم. چرا ژیل! دو تا مغز. یکی متجدد و مدرن و اون یکی سنتی و عقب مونده. اون مدرنه به آزادیت احترام میذاره، از گذشت و بزرگواریش سرمسته، با ظرافت از خودش شعور و درک نشون می ده. اما اون یکی می خواد که فقط مال من باشی، حاضر نیست تو رو با کسی شریک شه، با اولین زنگ تلفن نا آشنا از جاش می پره، با یک صورت حساب رستوران نامعلوم هزار جور فکر و خیال می کنه، با کوچکترین تغییر عطری تو هم می ره، وقتی دوباره ورزش رو از سر می گیری یا لباس نو می خری نگران میشه، شب ها وقتی تو خوابی لبخندت براش مشکوکه، از فکر اینکه یک زن دیگه ببوسدت، که کسی بازوش رو دور گردنت بندازه، که پاهای کسی زیر بدنت بازشه حاضره دست به قتل بزنه… یک خزنده ای در ته وجودمه، با چشم های زرد و نافذ و همیشه هوشیار که هرگز آروم نمی گیره،این منم ژیل، این هم منم. حتی با کلاس های فشرده و دو هزار و پونصد سال تعلیم و تربیت، نمی تونی از عشق این جنبه ی حیوونی و غریزیش رو جدا کنی.

خرده جنایت های زناشوهری / اریک امانوئل اشمیت / ترجمه : شهلا حائری / انتشارات قطره

……………………………………………………….

ترانه ی تاریک

بر زمینه ی سربی صبح

سوار

خاموش ایستاده است

و یال بلند اسبش در باد پریشان می شود.

خدایا خدایا

سواران نباید ایستاده باشند

هنگامی که

حادثه اخطار می شود.

کنار پرچین سوخته

دختر

خاموش ایستاده است

و دامن نازکش در باد

تکان می خورد.

خدایا خدایا

دختران نباید خاموش بمانند

هنگامی که مردان

نومید و خسته

پیر می شوند.

احمد شماملو / مجموعه آثار / انتشارات نگاه

……………………………………………………….

ما وعشق

ما را با عشق چه کار؟

کدام مددی

داد عشق به ما

در برابر بیکاری

در برابر هیتلر ها

در برابر آخرین جنگ

یا دیروز وامروز

در برابر ترسی که فرا می رسد

و در برابر بمب ها ؟

کدام مددی

در برابر آن چه

نابود می کند ما را؟

هیچ هیچ:

عشق با ما خائن بود

ما را با عشق چه کار؟

عشق را با ما چه کار؟

کدام مددی

دادیم ما به عشق

در برابر بیکاری

در برابر هیتلر ها

در برابر آخرین جنگ

یا دیروز و امروز

در برابر ترسی که فرا می رسد

و در برابر بمب ها؟

کدام مددی

در برابر آن چه

نابودی می کند عشق را؟

هیچ هیچ:

ما خائن بودیم به عشق

مرگ را با تو سخنی نیست / اریش فرید / ترجمه خسرو ناقد / نشر چشمه

……………………………………………………….

چنان قفلم که دیده نمی شوم

1

گلایه ای نیست

پری

اگر نرود چه کند ؟

و تو

اگر بمانی.

اما اگر دستی هم تکان می دادی

زیباتر بودی.

2

و عشق

وقتی عتیقه نیست

بهتان است

بهتان را

عشق است،

وقتی که عشق نیست.

حالا بگو دوستم داری.

3

از باد های معروف

تنها یکی به سمت تو می وزد

و همان

ویرانت می کند.

مسعود کریم خانی / انتشارات آهنگ دیگر

وقت خوبی که می شد غزلی تازه بگی

پرده ی آخر

و مادری در آن سوی میدان

می خواند: دژخیم! ماه مرا دزدیدی؟

حالا من با تو

و سلاح در دست تو

فریاد در بازوان من

و زلال گریه در تو

باد هم

زوزه کشان و زهرآلود

در بر زخم ها، می گذرد.

از زنگار زاویه ی زمان

نقش این آه

می ماند در دفتر سپید ایام.

آوای زندگی

آی آزادی دست هایم نمی نویسد ترا

راه ها

از طنین گام هایت، می گریزند.

انجامی در این آغاز نیست

و تبسم رفته باز نمی آید.

از پشت نیمکت چوبین مدرسه

تا ازدحام مردمان خوشبخت

راه زیادی باید رفت.

آوای زندگی/ بانوی تقدیر، مهناز آذرنیا/ انتشارات روشنگران و مطالعات زنان

………………………………………………………

نامه به خبرنگار

آقای محترم!

من از همه چیز با خبرم! در این هفته شش آتش سوزی بزرگ و چهار آتش سوزی کوچک رخ داده است. جوانی به دلیل عشق آتشینش به یک دختر با تپانچه خودکشی کرده و دختر پس از مطلع شدن از ماجرا، دیوانه شده است. سپوری به نام گوسکین به دلیل خوردن بیش از حد نوشیدنی های الکلی خود را دار زده است. دیروز قایقی با دو مسافر و یک بچه خردسال غرق شده است… طفلکی بچه! در “آرکادیا” کمر تاجری را با یک جسم داغ سوراخ کرده اند و کم مانده بوده که گردنش را هم بشکنند. چهار کلاه بردار خوش پوش را هم دستگیر کرده اند و یک قطار باری هم از خط خارج شده است.

من از همه چیز با خبرم، آقای محترم! این همه اتفاق مطلوب افتاده است؛ این همه پول گیرتان آمده است، اما شما حتی یک پول سیاه هم به من نداده اید!

این رفتار شایسته انسان های شریف نیست!

خیاط شما _ زمیرلف

گزارش آدم کبد گندیده

به سلامتی خانم ها / آنتوان چخوف / برگردان : حمید زضا آتش بر آب و بابک شهاب / انتشارات : آهنگ دیگر

………………………………………………………

صبح که شد، حیرت و شگفتی،  سراسر شهر را در بر گرفته بود. هرگز کسی چنین چیزی ندیده و نشنیده بود. شب گذشته کسی سر راحت بر بالین ننهاده بود. این نخستین بار بود که هزاران گنجشک در جنگل نزدیک شهر تا صبح نخوابیده و سر صدا کرده بودند.

هزاران پرنده میان باغچه ها و لبه بام ها و زیر ایوان حیاط ها و سر شاخه ی درخت خانه های مردم فلک زده از همهمه و جیک جیک و سر و صدا و جنب و جوش نیافتادند. جیک جیکی که پر از درد و آزار و اندوه بود… انگار با سر دادن جیک جیک، سوگواری می کردند.

پیرها گفتند تا به حال چنین نبوده و از کسی نشنیده ایم که شب بیاید و پرنده ها آرام نگیرند. بی شک بلایی ناگهانی در راه است یا رسیده است.

روز دوم چلبی دوباره ده بچه دیگر را برای نگهبانی از زمین هایش با خود برد و عصر ده مترسک به شهر برگرداند. روز شوم باز هم ده بچه برد و عصر ده مترسک برگرداند. روز چهارم… روز پنجک… روز دهم… روز بیستم… چهلم… چهل بچه… چهل مترسک…مترسک… بچه… مترسک… بچه ها… مترسک ها… مترسک ها… وای از این محله ی بزرگ مترسکان! کوچه ای… خیابانی… محلی… دو محل… سه… وای از آن همه مترسکان…!بچه ها… مترسکان… بچه مترسک ها…

داستان های کوتاه از نویسندگان معاصر کرد / گردآوری و ترجمه : علی اشرف درویشیان / محله مترسک / شیرزاد حسن

………………………………………………………

عریضه

یکی بود،  یکی نبود

زندگی کلمه ای بود پنج حرفی…

عده ای به رسم الخط خارجی می نوشتند

مردم سرزمین زرد به خط پنجره ها

و هرکسی به سبک خودش…

حالا که دارم به کتاب فارسی نگاه می کنم

زندگی، یک پرونده مفتوح دارد:

زندگی می تواند همه جای جمله قرار بگیرد

می تواند به کتاب تاریخ افتخار کند

می تواند به دیگر آباد برود

می تواند

اما نمی گذارند…

نمی گذارند زندگی را پلک بزنیم، نمی گذارند

زنگ می زنند، فوت می کنند

روی پیام گیر سکوت می کند

پنجره ها را بسته ایم

پنبه کاشته ایم در گوشمان

اما

از تصاویر مسطح تلویزیون می آیند…

به هر حال

پرونده هنوز باز است

اما

نه صدای چکش قاضی می شنوی نه دادستان

تنها

زندگی را می بینی با لباس راه راه

و می خواستی وکیل شوی

ولی

داری عریضه تایپ می کنی:

یکی هست، یکی نیست

و زندگی کلمه ایست.

شعر آخرین سیستم / هومن ربیعی

فایل پی دی اف شنبه شماره ششم

عصر خوشبختی ما

فصل پوسیدن من

فصل جون سختی ما

این سطر ها را برای تو می نویسم

با هیچ کس

حتی کلامی از آن را فاش مکن

من هم کلید زبانم را

بعد از نوشتن این شعر

به اقیانوسی خواهم انداخت

فرصت کم است

و این کوره راه ها

هیچ کدام

ما را به جایی نمی برد

من راه ناشناخته ای را می دانم

اما مجال برای نوشتن نیست

و چشم هایی که چشم ندارند دیدن ما را

در پی ما هستند

فرصت کم است

دیدار ما

کنار همان اقیانوس

سطر های پنهانی / حافظ موسوی / نشر آهنگ دیگر

………………………………………………………………………

1

قاموس هفتم

در «ژنو» اتفاقی «ژان ژاک روسو» را دیدم

گفت: «اعترافات» مرا ببر

برای خودتان پارک درست کن.

در «پاریس» اتفاقی «ولتر» را دیدم

گفت: هذیان هایم را ببر

برای خودتان قانون درست کن.

در «استکهلم» اتفاقی «استریندبرگ» را دیدم

گفت: نفرتم نسبت به زن را ببر

برای خودتان «مونالیزا» خلق کن.

در «روکین» اتفاقی «نیچه» را دیدم

گفت: دیوانگیم را ببر

برای خودتان جوانه گیاه درست کن.

در «قرطبه» اتفاقی «همینگوی» را دیدم

گفت: خودکشی ام راببر

برای خودتان زندگی خلق کن.

2

گناه

گناه

من و تو

از هم که جدا شدیم

زیبایی

تنها ماند

مانیفست یک نفره ی پناهنده ی شماره 33333 / فرهاد پیربال / فریاد شیری / چشمه

………………………………………………………………………

استراگون :  ما هم این جا بودیم که الان هستیم؟

ولادیمیر :  پس فکر می کنی کجا بودیم؟ یعنی تو این محل را نمی شناسی؟

استارگون :  (ناگهان دیوانه وار) نمی شناسی! چی هست که بشناسم؟ تمام زندگی گه گرفته ام را توی لجن غلت زده ام! آن وقت آقا از صحنه آرایی اش حرف می زند! (وحشیانه نگاهی به دوروبرش می اندازد.)به این تاپاله نگاه کن! من هیچ وقت ازش جدا نشدم!

ولادیمیر :  آرام باش، آرام باش.

استراگون :  مرده شور تو و آن مناظرت را ببرد! با من از کرم ها صحبت کن!

ولادیمیر: در هر حال، نمی توانی به من بگی که این محل(اطوار) اصلا شباهتی به…(مردد است)… به مثلا کشور ماکن دارد. نمی توانی بگی که فرق زیادی ندارند.

استراگون: کشور ماکن! کی از کشور ماکن حرف زد؟

ولادیمیر: ولی تو خودت آنجا بودی، تو کشور ماکن.

استراگون: نه، من هیچ وقت تو کشور ماکن نبودم. بهت می گم، همه زندگی گهم را اینجا استفراغ زدم!  اینجا! تو کشور کاکن!

در انتظار گودو / ساموئل بکت / ترجمه : علی اکبر علیزاد / نشر ماکان

………………………………………………………………………

توقع زیادی ندارم

توقع زیادی ندارم

هرگز نداشته امدلم می خواهد ساعتی پیش از تو

از خواب بیدار که شدم

آفتابی اریب

بر میز صبحانه بتابد

و مربای انجیر بر نعلبکی سفیدش

مثل طلا بدرخشد.

قهوه را که دم می کنم

از هزاران گنجشک بی برنامه این شهر

دوتاشان هم روبه روی من

کنار پنجره بنشینند

و همان نت تکراری را

جیک جیک کنان بخوانند،

خرده نانی هم حاضرم

برایشان بپاشم.

می خواهم ساعتی پیش از تو

از خواب بیدار که شدم

قلبم مثل دیشب 25 ساله باشد

و مغزم برود کشکش را بسابد.

تلویزیون را

روشن که می کنم

گوینده عصا قورت داده ای بگوید:

< امروز ریش سفیدان دهکده جهانی

هم پیمان فرمان داده اند

هیچ تیر و توپی

در هیچ کوچه و برزنی

از هیچ اسلحه ای شلیک نشود.>

یک روز که هزار روز نمی شود

فقط یک روز ناقابل!

من هم قول شرف می دهم دیگر

به ریششان نخندم.

و تو را عزیزم

بعد از چنان شب بی مرزی

فقط در چنین شرایطی

دلم می آید

از خواب بیدار کنم.

کبریت خیس / عباس صفاری / نشر مروارید

فایل پی دی اف چهارشنبه شماره پنجم